Dizinin ikinci cildi, Kürt, Zaza ve Êzidî aydınlarla yapılan söyleşileri sürdürür. Bu ciltte yazar, politikacı, yönetici ve aydınlardan oluşan onlarca isimle gerçekleştirilen görüşmeler bir araya getirilir. Mücahit Özden Hun, birinci ciltte kurduğu gül bahçesi metaforunu sürdürerek bölgenin kültürel ve inançsal çeşitliliğini görünür kılar. Söyleşiler, demokrasi, dilin tanınması ve halklar arasında ortak dayanışma temaları çevresinde şekillenir.
Alter Yayınları, 2022.
Değerli Okuyucular, bugünkü yazımda inançları nedeniyle Rusya’nın iç bölgelerinden uzaklaştırılan, Kars’ta köyler kurup toprağa kök salan ve tarihin başka bir döneminde yeniden göç yollarına düşen iki topluluğun hikâyesini dikkatinize sunacağım. Kars’ın eski köylerinde kalın taş duvarlı bir eve, ahşap bir verandaya, artık dönmeyen bir su değirmenine veya
1919 yılı, yalnız Osmanlı Devleti’nin yenilgisinin değil, Doğu Anadolu ve Kafkasya’da sınırların, hafızaların ve komşulukların parçalandığı bir yıldı. Savaş bitmiş görünüyordu; fakat savaşın geride bıraktığı öfke, açlık, göç, intikam ve güvensizlik henüz bitmemişti. Paris Barış Konferansı’nın salonlarında çizilmeye çalışılan haritalar, sahadaki insan gerçeğini anlamakta zorlanıyordu. Ermenistan meselesi,
Değerli Okuyucular, Freud’a göre rüya, bastırılmış arzuların sembolik biçimde görünmesidir. İnsan gündüz söyleyemediğini, kabul edemediğini ya da bastırdığını gece, rüya imgeleriyle yaşar. Rüya bu yüzden doğrudan bir anlatım değil, maskeli bir anlatımdır. Peki toplumlar da rüya görür mü? Elbette toplumlar insanlar gibi uyumaz ve biyolojik anlamda rüya görmez. Fakat
Tarihte her imparatorluğun içten içe çatladığı, eski düzenin kendi ağırlığı altında sarsıldığı önemli yıllar vardır. 1905 yılı, Rus Çarlığı için böyle bir dönemdi. O yıl Rusya hem dışarıda yeniliyor hem de içeride derinden sarsılıyordu. Yüzyıllardır geniş toprakları ordu, bürokrasi, polis ve Çar’a bağlılık fikriyle yöneten imparatorluk, bir anda kendi
