Kamuoyuna Duyurumdur

18-12-2019 tarihli Yeşil Iğdır Gazetesinde Sayın Emir Şıktaş’ın imzasıyla yayımlanan “ŞEHRİMİZ IĞDIR” başlıklı yazıyı okuyunca doğrusu içim titredi. Verilen habere göre Iğdırlı yazarlarımız Ziya Zeki Acar, Nizamettin Onk ve merhum Nihat Çetinkaya’nın eserlerini referans alarak Iğdır’ı her yönüyle tanıtacak bir kaynak kitap çalışması Milli Eğitim İl Müdürlüğünün koordinatörlüğünde başlatılmıştır. Şu ana kadar başta Iğdır Sevdası olmak üzere Iğdır’la ilgili sekiz kitap çalışması yapan ve onlarca makaleye imza atan şahsım, ayrıca Iğdır’ı her yönüyle tanıyan ve yılların tecrübesiyle kendi başına kaynak olabilecek Akay Aktaş Hocam, değerli yazarlarımız İbrahim Güner ve Mehmet Nuri Güneş’inismini listede görmemek beni çok üzmüştür. Sayın Valilik Makamı da aynı “ayrımcılık” yaklaşımına yenik düşerek bizleri yıl içinde gerçekleştirilen kitap fuarına davet etmemişlerdi. Değerli kamuoyunun huzurunda sesleniyorum: IĞDIR’I GERİ GÖTÜRECEK VE ÇOĞUNLUĞUNUN DOĞRULUĞU ÇÜRÜTÜLMÜŞ TEZLERLE YAZILACAK DEVLET TEŞVİKLİ BİR KİTAP IĞDIR’IMIZA YAPILABİLECEK EN BÜYÜK KÖTÜLÜKTÜR. ÖNEMLİ YAZARLARIMIZIN SİYASİ GÖRÜŞLERİ VE ETNİK KÖKENLERİ ESAS ALINARAK YOK SAYILMASI BİR ANLAMDA DEVLETİMİZİN KENDİ VARLIĞINI YOK SAYMASI ANLAMINA GELDİĞİNİ HATIRLATMAK İSTERİM. ÜN, ŞAN, ŞEREF, PARA PEŞİNDE DEĞİLİZ AMA DOĞRU BİLGİNİN HALKIMIZA ULAŞTIRILMASI AYDIN OLARAK BİZLERİN BİRİNCİL VE EN ÖNEMLİ GÖREVİMİZDİR.

SAYGILARIMLA

MÜCAHİT ÖZDEN HUN

İradenin Zaferi Gökyüzünde: YUSUF AKGÜN

Değerli Okuyucular, Bir zamanlar sınıftaki sınav kâğıdını ağzında tuttuğu kalemle dolduran Iğdırlı Yusuf Akgün, bugün aynı kalemle Türkiye’nin millî muharip uçağı KAAN’ı çiziyor. Çocuk yuvalarından dünya spor sahnelerine, resim atölyelerinden TUSAŞ hangarlarına uzanan bu yol, yalnızca bir başarı hikâyesi değil; insanın kendi kaderine karşı verdiği büyük mücadelenin adıdır.

Kars’ın Sessiz Hafızası: Malakanlar ve Duhoborlar

Değerli Okuyucular, bugünkü yazımda inançları nedeniyle Rusya’nın iç bölgelerinden uzaklaştırılan, Kars’ta köyler kurup toprağa kök salan ve tarihin başka bir döneminde yeniden göç yollarına düşen iki topluluğun hikâyesini dikkatinize sunacağım. Kars’ın eski köylerinde kalın taş duvarlı bir eve, ahşap bir verandaya, artık dönmeyen bir su değirmenine veya

Amerikalı General Harbord ve Sürmeli Ovasının Sessizliği (1919)

1919 yılı, yalnız Osmanlı Devleti’nin yenilgisinin değil, Doğu Anadolu ve Kafkasya’da sınırların, hafızaların ve komşulukların parçalandığı bir yıldı. Savaş bitmiş görünüyordu; fakat savaşın geride bıraktığı öfke, açlık, göç, intikam ve güvensizlik henüz bitmemişti. Paris Barış Konferansı’nın salonlarında çizilmeye çalışılan haritalar, sahadaki insan gerçeğini anlamakta zorlanıyordu. Ermenistan meselesi,

Toplumlar da “Rüya” Görür mü?

Değerli Okuyucular, Freud’a göre rüya, bastırılmış arzuların sembolik biçimde görünmesidir. İnsan gündüz söyleyemediğini, kabul edemediğini ya da bastırdığını gece, rüya imgeleriyle yaşar. Rüya bu yüzden doğrudan bir anlatım değil, maskeli bir anlatımdır. Peki toplumlar da rüya görür mü? Elbette toplumlar insanlar gibi uyumaz ve biyolojik anlamda rüya görmez. Fakat